Pİ NAR

Bir manzara konuşamayan, duyamayan, yürüyemeyen, ölümünü bekleyen ve gülemeyen insanlarla dolu bir yer düşünün. Genci, yaşlısı, çocuğu... hiç farketmeyen bir yer. Böyle bir yerin çıkışında durdum ve silkindim.

Ne acıdır ki yaşarken varlığının bile farkına varmadan es geçtiğimiz bir hayat bizimkisi. Ama şöyle bir kafamızı güzergahımızın dışına çevirdiğimizde görüyoruz bütün her şeyi tüm çıplaklığıyla. Zira kapılmışız gidiyoruz. Varıyoruz farkına vay bee! Ne acı... Ne adalet.

Hiç şüphesiz adalet.

Ama bu gibi insanların yanlızlığa mahkum olmayanlarınkinde müthiş bir fedakarlık var. Değmez mi peki, değer tabi ne de olsa yaşamdan eksik alıyorlar alacaklarını. Fedakarlık abi sadece arkalarında değil, yanında önünde, üstünde herşeyin. Ve anlıyorum değerini sığınacak bir kapının olmasının.

Ne kadar körmüşüm, ne kadar sağır ve ne kadar bilmiyormuşum. Bu beni çok düşündürüyor ve şükür demek geliyor içimden. Hissetmek istiyorum iliklerime kadar bunu. İyi ki yaşamda eksiksiz var olduğumu....

Ne yapabilirim diğerleri için, ya da her şeyden önce kendim için. Bir şey yapamamak var ya bitiriyor işte bu beni. Ne fayda tam almak yaşamdan onlar için bir şey yapamadıktan sonra.

Hayat veriyor dersini bana, bi kulaktan girip diğerinden çıka dursun. Öğrenilmeyi hakediyor her safhası.

Ve ben yine istiyorum, bana daha fazla güç versin diye...
Kendim için değil hiç şüphesiz, herkes için.